فقيد سعيد استاد رضا روزبه فرزند افتخارآفرین شهر زنجان است. درارديبهشت سال 1300ش، در خانواده‏اى اهل علم و تقوی در شهر زنجان پا به عرصه وجود نهاد. پدرش كربلايى محمود خياط فرزند حجةالاسلام شيخ جواد زنجانى، از شاگردان آيت‏اللّه ميرزا محمدتقى شيرازى بود و مادرش سيده ربابه دخت حاج سيدتقى، از سادات مشهور و صاحب كرامت آن سامان شمرده مى‏شد.
وى در كنار تعليمات ابتدايى و آموزش متوسطه، علوم حوزوى را تا سطوح عالى نزد پدر و عمويش و استادان مشهورى چون حاج شيخ حسين دين‏محمدى، حاج‏آقا سيدمحمد امام جمعه، سيدمحمود موسوى زنجانى و ... به پايان برد و در هركلاس و پايه‏اى دانش‏آموز ممتاز شناخته شد .با اتمام دوره متوسطه، چند سالى در دبستان توفيق زنجان به تعليم و تربيت دانش‏آموزان پرداخت. سپس برای ادامه تحصیل در دانشسرای عالی به تهران مهاجرت كرد. وی در می یابد که علم طبیعت شناسی و کشف رازو رمز طبیعت فلسفه خلقت است و احکام الهی چراغ راه برقراری پیوند با خلقت است، واسطه آشتی فلسفه و فقه دانشی خواهد بود که موضوعش شناخت عالم خلقت است و این واسطه جز علم فیزیک نمی تواند باشد. در سال تحصيلى 1331 - 1330، وارد دانشكده علوم شد و با انتخاب رشته فيزيك تحصيلات عالى خود را آغاز كرد. او اين دوره را با نگارش مطالعه در آثار ميدان الكتريك و رادياسيون و گاز ازت روى موجودات زنده به پايان برد. در اين سالها نيز از دانشجويان ممتاز و برجسته شمرده مى‏شد و مورد توجه بيش از حد استادان بود و سرانجام به خاطر دقت و موشكافى عميق در مسايل علمى محقق و استاد رشته فيزيك شناخته شد. با وجود آنکه بورس ادامه تحصیل در مقطع دکتری نیز برایش فراهم شدو با آنکه دانش پژوهی جزو وجودش بود و سخت شیفته کمال یابی در علوم تجربی و دست آوردهای تعلیم و تربیت بود، این فرصت را به خاطر رسالت دینی تعلیمی و تربیتی خود رها کرد و راهی را که برگزیده بود بی منت ادامه داد. مرحوم روزبه، علاوه بر كسب اطلاعات علمى روز، در معارف اسلامى، فقه و اصول، فلسفه و كلام، ادبيات عرب و تفسير قرآن مطالعات عميق و وسيعى داشت و زبانهاى عربى و فرانسه را خوب مى‏دانست.

روزبه فردى به تمام معنا جامع مى‏نمود هر چند تخصص اصلى‏اش در علم فيزيك بود و در اين رشته تحقيقات ارزنده‏اى داشت؛ ولى اين امر استاد را از پرداختن به ديگر رشته‏هاى علمى باز نداشت. او در فقه، اصول، كلام، تفسير وعلوم قرآنى بسيار مطالعه كرده بود.
يكى ديگر از ابعاد زندگى وى مدیریت مدرسه علوى است. استاد از آغاز فعاليت اين مدرسه تا آخرين روزهاى زندگى‏اش يكسره به تعليم و تربيت شاگردانش پرداخت و در طول اين مدت هرگز احساس خستگى نكرد. او اطمينان داشت كه دست‏پروردگانش در اجتماع و محيطهاى گسترده منشأ آثار و خدمات مفيدى خواهند بود .صبحگاه او از نخستين كسانى بود كه به مدرسه وارد مى‏شد و شبانگاه با آخرين گروه مدرسه را ترك مى‏كرد. محيط تربيتى دبيرستان علوى، بخش بزرگى از زندگى او، بلكه تمام زندگى او شده بود.                                                         .
استاد به شاگردان مدرسه آنقدر نزديك بود كه به راحتى مى‏شد حس كرد كه چگونه از درد آنها رنج مى‏كشد و در شادى آنان از خود آنها شادمان‏تر است. بسيارى از اوقات، در زنگهاى تفريح به جاى رفتن به دفتر مدرسه و استراحت، به ميان شاگردان مى‏رفت و براى آنها پدر، استاد، مربى اخلاق و الگوى فضايل اخلاقى بود. بسيارى از شاگردان مطالبى را كه حتى با پدران و مادران خود در ميان نمى‏گذاشتند، به او مى‏گفتند و او را محرم اسرار خود مى‏دانستند. بسيارى وقتها، شبها تا ديروقت همراه گروهى از شاگردان در آزمايشگاه فيزيك مدرسه به تحقيق مى‏پرداخت تا پاسخ پرسش دانش‏آموزى را بدهد و اشكال وى را ريشه‏كن سازد.  استاد گاه در غيبت بعضى همكاران، كلاس درس آنها را به خوبى اداره مى‏كرد و همه شاگردان مى‏گفتد، به سبب نوآورى‏اش در تدريس، از محضر او بيش از استاد هميشگى‏شان بهره برده‏اند.
جلسات تفسير قرآن، از فعاليتهاى ارزنده او در مدرسه بود. او مى‏دانست هنگامى كه فتنه‏ها چون شبهاى تيره هجوم آورند، قرآن فريادرس انسانهاست، پس با برگزارى كلاسهاى معارف قرآنى دانش‏آموزان را به قرآن فرا مى‏خواند. او اولين دوره مسابقات قرآن مجيد را در اين مدرسه برگزار كرد و با بيانات گرم و نافذ خود رنگ و عطر ديگرى به آن بخشيد. اين مجلس و مراسم، همه ساله به ياد او برگزار مى‏گردد. بهره مادى استاد از دبيرستان، بنا به تقاضاى خود او ، بسيار محدود و تنها به مبلغى اندك، كه زندگى ساده و بى‏پيرايه‏اش را در سطح پايين اداره مى‏كرد، و اين در حالى بود كه از او پيوسته تقاضا مى‏شد، در دانشگاه با حقوق كلان تدريس كند. اين نوع گذران معيشت هرگز او را از هدفى كه ضرورى تشخيص داده بود، باز نداشت. اخلاق نيك، روحيه قناعت و عشق و علاقه بسيار او به مدرسه علوى سبب شد تا بسيارى از شخصيتهاى علمى و روحانى متعهد شاغل در دانشگاه و غيره دست‏كم بخشى از اوقات خود را به تدريس افتخارى در آنجا اختصاص دهند. اين امر سطح علمى دبيرستان را چنان ارتقا داد كه از نظر تعلیم و تربیت محيطى صد در صد ايده‏آل گرديد و حتى از نظر ميزان قبولى در دانشگاهها در رديف نخست قرار گرفت                                          .
وسرانجام 38 سال کوشش و تلاش خستگی ناپذیر وی در راه اعتلای علم و دین، در 21 آّبان 1352 به پایان رسید و همین بودکه " استادرضا روزبه"را مردی سعادتمند و جاودانی کرد                               .         
" دلی که به عشق زنده شود، مرگ ندارد. "